«رجل من قم يدعو الناس الي الحق يجتمع معه قوم قلوبهم كزبر الحديد لا تزلهم الرّياح العواصف، لا يملون من الحرب و لا يجتنبون و علي الله يتوكلون و العاقبه للمتقين؛ مردي از قم، مردم را به سوي خدا دعوت ميكند. افرادي گرد او جمع ميشوند كه قلبهايشان همچون پارههاي آهن ستبر است. بادهاي تند حوادث آنان را نميلغزاند. از جنگ خسته نميشوند و نميترسند. اعتماد آنها بر خداست و سرانجام كار از آن پرهيزكاران است».
با تأمل و دقت در شخصيت هر يك از رهبران انقلابهاي بشر ميتوان فهميد آنان كه از ويژگيهاي اخلاقي و الهي برتري برخوردار بودهاند، به همان ميزان تأثير و ماندگاري فزونتري بر بشريت داشتهاند. در اين ميان، نام نامي حضرت امام خميني(س) چون خورشيدي فروزان در آسمان بيكران عزت و عظمت پرتوافشاني كرده، وجود شيفتگان حق و حقيقت را گرما ميبخشد.
آنچه ايشان را از ساير رهبران و شخصيتهاي بزرگ دنيا جدا ميسازد، نه بعد سياسي و اجتماعي، كه شخصيت عظيم عرفاني ايشان است كه اگر سالها در اين راستا قم بزنيم، باز هم هزگر نخواهيم توانست حق مطلب را ادا نماييم؛ چرا كه به صراحت «اوليايي تحت قبائي لا يعرفهم غيري» احاطه بر ابعاد وجودي اولياء الله ناممكن مينمايد؛ با اين حال، لكن با دقت در اقوال و احوال حضرت امام شايد بتوان جرعهاي از اقيانوس عظيم معرفت آن بزرگمرد را بر كشيد و ذرهاي با روح الهي حضرت روح الله مأنوس شد.
آنگاه كه يگانه خالق هستيبخش به اشارت «رفيع الدرجات ذوالعرش يلقي الروح من امره علي من يشاء من عباده» بارقهاي از روح قدسياش را بر كالبد عبد مخلصي چون خميني(س) كه به دلالت «انه من عبادنا المخلصين» از اغيار خالي گشته بود، جاري ساخت، حضرتش مفتخر به نام نامي روح الله شد تا بسان عيسي روح الله(ع) به اشارت «و أيدناه بروح القدس» به روح قدسي الهي تأييد گردد و بدين سان او كه سالها در محضر استاد معنوياش حضرت آيت الله ميرزا محمد علي شاهآبادي(ره) به تزكيه نفس پرداخته بود، حجت عظيم الهي بر مردمان آخرالزمان شد تا اين بار خداوند علي اعلي از كالبد كامل ديگري طره گشايي نمايد كه «وجه الله تعالي انبيائه و رسله و حججه».
رهبر معظم انقلاب در مورد شخصيت عظيم حضرت امام(س) اين گونه ميفرمايند: «اگر نظام جمهوري اسلامي و اين انقلاب بزرگ و جهاني را و رستاخيز عظيمي كه در دنيا به وجود آمده... كلمه طيبه و شجرة طيبه بدانيم – كه هست- ريشة اين شجرة طيبه همين شخصيت عظيمي است كه همه چيز از او روييد. او بود كه اين درخت مبارك را روياند. او همه چيز بود و اگر نبود، ما هيچ چيز نداشتيم. ... او كه پديد آمد و قدم در صحنه گذاشت، مثل وجودي كه ماهيات را هستي و تحقق ميبخشد و مثل خورشيدي كه ميتابد و اشيا را آشكار ميكند و مانند روحي كه به كالبد دميده ميشود و اجزاي آن را زنده ميسازد، ما را زنده و نمايان كرد و به حركت در آورد». همچنين معظم له در جاي ديگري ميفرمايند: «ما حقيقتاً مرده بوديم، امام(ره) ما را زنده كرد. ما گمراه بوديم، او ما را هدايت كرد. ما از وظايف بزرگ انسان و مسلمان غافل بوديم، او ما را بيدار كرد و راه را به ما نشان داد و دست ما را گرفت». به راستي با اين خصوصيات «خميني عزيز ما را كيست كه نشناسد و كيست كه به شايستگي بشناسد.»
با ظهور ايشان كه سوداي تكليف در سر و عشق الهي در دل داشت، روح تازهاي در جان خستة انسان معاصر دميده شد و حيات ديني و معنوي او تجديد گرديد. آري، يقينا امام عزيز ما كه روش سلوك آدميان را اصلاح كرد و آنان را به سوي كمال واقعي رهسپار شد، مصلح و منجي واقعي بود؛ چنانكه شاگرد صديق مكتب روح الله ميفرمايد: «او ويديعة خدا در دست ما، حجت خدا بر ما و نشانة عظمت الهي بود». به حق او ذخيرهاي الهي و گوهري يكدانه بود كه به بيان «العبوديه جوهره كنهها الربوبيه» جوهرة متعالي وجودش در ساية عبوديت پروردگار آشكار شد. ايشان تجسم اسلام ناب محمدي و تبلور انقلاب اسلامي بود كه به فرمودة مقام معظم رهبري «او خود و سخنش و انگشت اشارهاش خضر راه اين حركت الهي و روشنگر نقاط مبهم و بر طرف كنندة همة ترديدها بود و همچنان خواهد بود».
آن روح كامل الهي در آخر الزمان، به دلالت آسماني «الا إن اولياء الله لا خوف عليهم و لا هم يحزنون» هرگز هراسي به دل راه نداد؛ چنانكه خود ايشان تصريح ميفرمايند: «والله تا حالا نترسيدهام، من آنها را تسليت ميدادم كه نترسيد». عظمت ايشان آنچنان رخ مينمايد كه ما حتي ميتوانيم در مقام مقايسه با پيامبران اولوالعظم الهي بر آييم. او به صراحت فرمود «والله هرگز نترسيدهام» اما حضرت موسي كليم الله(ع) در مواجهه با فرعون زمان نداي «لا تخف» را پذيرا شد؛ زيرا حضرت روح الله به اشارت «الذكر يشرح الصدر» با ياد حضرت حق سينهاي گشاده يافته و به دلالت «المؤمن كالجبل الراسخ لا تحركه العواصف» به استقامتي مثال زدني رسيده و هميشه چون كوه در طمأنينه و آرامش بود. در مورد آرامش و طمأنينه حضرت امام دخترشان چنين ميگويد: «ايشان هميشه رنجها و غمها و خود دل خوردنها و زحمات طاقتفرسايشان را از همه پنهان ميكردند، سخت آرام و مهربان و باوقار بودند، با همه قاطعيت و ابهتشان خيلي گرم نگاهمان ميكردند و آهسته برايمان سخن ميگفتند. آرامش ايشان زبانزد همه بود».
آري، به اعتراف صاحب نظران شرق و غرب وقتي انسان با اين وجود آسماني مواجه ميگشت، عظمت بزرگان دين را باور مينمود؛ چرا كه هيچ كس در عصر آخرالزمان، اعتلاي معنوي، زهد، پارسايي، دانش، معرفت و صفاي روح بزرگ ايشان را نداشت و هيچكس در ايشان كمترين شائبهاي از ضعف و تسليم در برابر دشمنان ملت نميشناخت. يقينا تمامي اين خصيصههاي الهي نشانگر اين حقيقت است كه ايشان قيام را بر قعود رجحان داده و عرفان حماسي را به جاي عزلتنشيني و گوشهگيري برگزيده بود كه «فضل الله المجاهدين علي القاعدين اجرا عظيما».
با ظهور حضرتش كه به بيان قرآني «وجيها في الدنيا و الآخره و من المقربين» جلودار مقام انسانيت بود، نسيمي جانفزا و روحبخش از جانب عرش الهي بر جان خستة بندگان حقطلب وزدين گرفت و آنان را حياتي دوباره بخشيد. بارقهاي نوراني به ايران اسلامي تابيد و اين كشور را جايگاه طره گشايي خورشيد طلوعكننده از مغرب ساخت. به يقين آن وارث انبيا و اوليا كه به بيان علوي «او كشف الغطاء ما ازددت يقينا» حقايق غيب و شهود در مرآت وجودش آرام گرفته و به مقام حق اليقين دست يافته بود، جايگاه زيبايش را در بهشت فردوس به نظاره نشست كه فرمود: «با دلي آرام و قلبي مطمئن و روحي شاد و ضميري اميدوار به فضل خدا از خدمت خواهران و برادران مرخص و به سوي جايگاه ابدي سفر ميكنم». آري، او با عزت آمد، با عزت زيست و با عزت به ديار باقي شتافت. و شرف و عزت راستين را براي شيفتگان و پيروان خويش به ارمغان آورد.
سيستم عامل
