نماز، فريضهاي والاست كه انسان را با پروردگار جهان مرتبط ميسازد و در صورتي كه با شرايط صحيح انجام گيرد، دل را لبريز از عشق خدا ميكند و در پرتو آن، انسان ميتواند خود را از گناهان و آلودگيها و نافرماني از دستورات پروردگار حفظ كند. همچنين در پرتو اين فريضه بزرگ تأكيد شده كه مسلمانان در به پا داشتن ديگر فريضههاي اساسي دين كوشا باشند و آنها را با خضوع و خشوع و توجه كامل به جا آوردند؛ به طوري كه در سايه ايمان، خودپرستي را ترك گفته و عواطف فطري خود را زنده نموده، علاوه بر ارتباط با پروردگار و بر پا داشتن نماز، به كمك و حمايت از نيازمندان بشتابند و بدين طريق، از تراكم ثروت و به وجود آمدن اختلافات طبقاتي و به دنبال آن هزار گونه جنايت جلوگيري كنند كه آنان پاداش خود را نزد پروردگار خواهند داشت و در هر دو جهان از نتيجه عمل نيك خود بهرهمند ميشوند؛ كساني كه با برخاستن بانگ اذان، امور دنيوي را رها كرده، به فرمان خدا و رسول خدا گردن مينهند و فريضه الهي را بر همه منافع خود مقدم ميدارند و خداوند نيز محبوبترين و بهترين جايگاه خويش را كه بهشت فردوس است، براي آنان مباح و حلال ميگرداند و ايشان را به بهترين نعمتهاي بهشت خويش متنعم ميسازد.
غوغاي زندگي روزانه از جهات مختلفي توجه انسان را به خود جلب ميكند و فكر آدمي را به واديهاي گوناگون ميكشاند؛ به گونهاي كه جمعيت خاطر و حضور قلب كامل در آن بسيار مشكل است، اما در دل شب و به هنگام سحر و فرونشستن غوغاي زندگي مادي و آرامش روح و جسم انسان، حالت توجه و نشاط خاصي به انسان دست ميدهد كه بينظير است. آري، در اين محيط آرام و دور از هرگونه ريا و تظاهر و خودنمايي و توأم با حضور قلب، حالت توجهي به انسان دست ميدهد كه فوق العاده روحپرور و تكامل آفرين است.
نماز، وسيله شستشو قلب از گناهان و جلب مغفرت و آمرزش الهي است؛ چرا كه خواه ناخواه انسان را دعوت به توبه و اصلاح گذشته ميكند و بدين ترتيب، جراحاتي كه به موجب گناه به روح و جان انسان وارد ميشود، با مرهم نماز ميتوان التيامبخشيد و زنگارهايي را كه بر قلب مينشيند، به واسطة نماز ميتوان زدود.
نماز وسيله پرورش فضايل اخلاقي و تكامل معنوي انسان است كه او را به ملكوت آسمانها دعوت ميكند و با فرشتگان هم صدا و همراز ميسازد و بدين سان انسان خود را در برابر پروردگار خويش بدون هيچ واسطهاي ميبيند و با او به گفتگويي عاشقانه مينشيند.
قرآن كريم دربارة مؤمنان ميفرمايد: «الذين ان مكناهم في الارض اقاموا الصلوه و امروا بالمعروف و نهوا عن المنكر و لله عاقبه الامور»؛ «كساني كه چون در زمين به آنان توانايي دهيم، نماز را به پا ميدارند و زكات ميدهند و به كارهاي پسنديده وا ميدارند، و فرجام همة كارها براي خداست».
آري، نماز نيرويي خارق العاده به پيروان حق ميبخشد؛ همانهايي كه هرگز پس از پيروزي، همچون خودكامگان و جباران، به عيش و نوش و لهو و لعب نميپردازند و در غرور و مستي فرو نميمانند، بلكه پيروزيها و موفقيتها را نردباني براي ساختن خويش و جامعه قرار ميدهند. آنها پس از قدرت يافتن، به يك طاغوت جديد تبديل نميشوند و ارتباط مهرانگيزشان با خدا محكم و مستحكم ميشود؛ چرا كه صلابت سمبل پيوند با پروردگار است و زكات رمزي است براي اين پيوند. و امر به معروف و نهي از منكر نيز پايههاي اساسي ساختن يك جامعه سالم محسوب ميشود و همين چهار صفت براي معرفي اينگونه افراد كافي ميباشد. بنابراين، در سايهسار نمازهاي عاشقانه و عبادتهاي عارفانه، تمام خصوصيات يك جامعه با ايمان و پيشرفته فراهم ميگردد.
سيستم عامل
